De vraag

In hun vorige woning hadden ze kleuren gekozen die verkleurden en meubels gekocht die achteraf niet pasten. Niet dramatisch, maar genoeg om het dit keer echt goed aan te pakken.

Ze wisten wat ze mooi vonden. Vol Pinterest-borden. Maar hoe je al die losse beelden vertaalt naar keuzes die echt bij elkaar passen, daar liepen ze op vast.

De vloer hadden ze zelf al bijna gekozen. Dat werd het startpunt. De hele benedenverdieping heb ik daaromheen gebouwd: meubels, stoffen, kleur, materialen en accessoires. De keuken en het toilet waren al gekocht en zijn meegenomen in het plan.

De lichtpunten lagen al vast in het plafond, te laat om nog te verplaatsen. Met wat er wel was, hebben we het maximale gedaan.

Tijdens de presentatie waren ze meteen verkocht. Ze herkenden zichzelf in het plan. Nu ze er wonen, blijven de complimenten binnenkomen.

De vraag

Grootouders die een warme, fijne kamer wilden voor de kleinkinderen. Verder hadden ze geen idee. Geen stijlvoorkeur, geen voorbeeldbeelden. Alleen een paar houten meubels die mee moesten.

Zelf dachten ze aan een koele kleur op de muren. Dat zou niet de warmte brengen die ze zochten. Het hout vroeg juist om iets zachts. Dat werd het startpunt.

Het behang was de grote verrassing. Niet alleen op de wanden, maar doorgetrokken tot op het plafond. Dat vonden ze best spannend. Maar het maakt de kamer. Je voelt het zodra je binnenkomt.

De lamp is een bewuste keuze: 's avonds geeft het licht mooie schaduwen op het plafond.

De vraag

De woning was zwart-wit. De bewoners hielden van kleur, van printjes, van uitgesproken ruimtes. Ze voelden dat het huis meer kon, maar wisten niet hoe ze dat moesten aanpakken. Welke keuzes, in welke volgorde, en waarom.

Het lag niet aan hun smaak. Het waren te veel keuzes, zonder volgorde.

Toen het moodboard er lag, was het enthousiasme er direct. Gaandeweg kwamen de twijfels, zoals bij elke gedurfde keuze. Sommige dingen moest ik toelichten, soms ook overtuigen. Dat hoort erbij als je verder gaat dan veilig.

Buiten ligt een tuin vol groen. Binnen sluit het interieur daarop aan, met het speelse contrast dat ze altijd al wilden maar nooit durfden.

Dit project loopt nog. Er komen meer foto's.

De vraag

Een nieuwbouwgezin dat precies wist hoe het huis moest voelen, maar niet hoe ze dat voor elkaar moesten krijgen. Hoe zorg je dat alles bij elkaar past? Hoe maak je het gezellig zonder dat het druk wordt? En hoe werkt een huis echt logisch voor een gezin met kinderen?

De keuken staat centraal. Ze koken graag, ontbijten samen en eten 's avonds altijd met het gezin. Opa en oma eten vaak mee. Er moest plek zijn voor zes, liefst acht personen. De keuken zelf blijft rustig. Het karakter zit in de rest.

Ze wilden warmte, hout en wat speelsheid. Een printje mocht. Maar het moest kloppen als geheel. Niet te druk, niet te veilig.

Na het moodboard ben ik meegegaan naar de woning om alle stalen ter plekke neer te leggen. Goed dat we dat deden: in het echt bleek een andere combinatie beter te werken. Wat op papier klopt, klopt niet altijd in de ruimte.